شناسایی موانع واگذاری اماکن ورزشی دولتی به بخش خصوصی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه تربیت بدنی، دانشگاه پیام نور

2 کارشناسی ارشد، مدیریت ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

چکیده

واگذاری اماکن ورزشی دولتی به بخش خصوصی از جمله برنامه هایی است که در اهداف بلند مدت اجرایی دولت قرار گرفته است؛ کشورهای در حال توسعه همچون ایران، به دلیل تحولات جهانی با مسائلی همچون افت و خیزهای بالای حمایت‌های دولتی به بخش ورزش، نبود برنامه‌های یکپارجه و نبود برنامه ای جامع برای جذب مشارکت بخش خصوصی روبرو بوده اند. هدف از انجام تحقیق شناسایی موانع واگذاری اماکن ورزشی دولتی به بخش خصوصی در استان البرز بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه مدیران اماکن ورزشی بخش خصوصی استان البرز بود (172 نفر) که با مراجعه به جدول مورگان و توجه به پدیده افت آزمودنی، محقق 130 نفر از مدیران اماکن ورزشی بخش خصوصی را به عنوان نمونه آماری در نظر گرفت. با توجه به اهداف تحقیق و در جهت جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از پرسشنامه محقق ساخته موانع واگذاری خصوصی‌سازی در ورزش استفاده شد که متغیر های استخراج شده شامل چهار بخش موانع اقتصادی، موانع سیاسی - حقوقی، موانع اجتماعی - فرهنگی و موانع مدیریتی بودند. برای تایید روایی صوری و محتوای پرسشنامه از متخصصان و اساتید رشته مدیریت ورزشی استفاده و مورد تایید قرار گرفت؛ همچنین پایایی پرسشنامه‌ با استفاده از آلفای کرونباخ 86/0 به دست آمد. در راستای تحلیل داده‌های تحقیق از روش آزمون فریدمن برای بررسی و اولویت بندی موانع واگذاری اماکن ورزشی دولتی به بخش خصوصی استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد رتبه‌های موانع واگذاری اماکن ورزشی دولتی به بخش خصوصی با یکدیگر تفاوت دارند. موانع مدیریتی با میانگین (84/2) اولین اولویت، و بعد از ان به ترتیب موانع اقتصادی با میانگین (66/2)، موانع اجتماعی با میانگین (14/2) و در پایین ترین اولویت موانع سیاسی با میانگین (02/2) جای دارد. پیشنهاد می شود که با واگذاری بخش زیان ده به بخش خصوصی توسط دستگاه‌های دولتی، کنار گذاشتن بنگاه های دولتی ناتوان و تعامل بین دستگاه‌های متولی ورزش و حذف موازی کاری-ها می توان شرایط را برای پیشبرد اهداف و از میان برداشتن موانع واگذاری اماکن ورزشی فراهم کرد.

کلیدواژه‌ها